Страницы

вторник, 15 мая 2018 г.

Z Chicago z miłością - list od Iriny Lwowskiej Złobińskiej

Cieszę się, że mam możliwość skierowania was przez ocean z dalekiej Ameryki, która jest dla was zupełnie nieznana. Dziękuję za ten cud Vite Starodubtsev!

Ameryka jest moim obecnym miejscem zamieszkania. Ale Rosja jest moją Ojczyzną. Urodziłem się w wagonie towarowym podczas ewakuacji z Ukrainy na Ural. Mój ojciec wyruszył na front w pierwszych dniach wojny i zobaczył mnie dopiero cztery lata później. Być może takie narodziny i przyczyniły się do tego, że podróżuję przez całe moje życie. Moje powojenne dzieciństwo było w Czelabińsku-40 (obecnie Ozersk). Byli moi wspaniali nauczyciele i szkolni przyjaciele.

Mój ojciec był architektem, budowlańcem, a nawet wojskowym - to znaczy, że poszedł tam, gdzie mu kazano. Kiedy Piotr Trichonowicz został mianowany szefem placówki w Krasnojarsku-26, ojciec znalazł się wśród tych, których generał chciał zabrać ze sobą. Tak więc byłem w Krasnojarsku-26 (obecnie Zheleznogorsk), gdzie minęły moje szczęśliwe lata studenckich wspaniałych przyjaciół, kolegów i umiłowanych uczniów.

Pamięć przechowuje wszystko: szkolne zespoły konstrukcyjne i konkursy tańca towarzyskiego, noworoczne maskarady i koncerty dla jednostek wojskowych. Jak możemy zapomnieć o klasie wycieczkę do Shushenskoye i Minusinsk, w Tomsku i Nowosybirsku, Leningradzie i krajów bałtyckich do Azji Środkowej? I pieśni Władimira Wysockiego z gitarą? A w Pałacu Pioneersów, gdzie był bezpłatny dostęp do dowolnego kręgu? A nasz teatr? Na każde wakacje - serię występów dla dzieci za niemal nominalną opłatę.

Zamykam oczy i widzę nasz park, jezioro, Taiga, przechodzą przez Sajany, czyste jeziora Chagytai, duże ryby, złapał nas i solone w beczce. Wracamy, a dom jest pełen przyjaciół, a ziemniaki są już warzone w mundurach. Śmiech, pieśni i opowiadania ... Czy zapominasz o tym?

W ostatnich latach przed opuszczeniem miasta pracowałem w nowej (wówczas) szkole 102. Następnie kierowała nią Giennadij Nikolaevich Davydenko. Zastanawiam się, czy są teraz tacy dyrektorzy? Szkoła była jego pomysłem. Nie, nie był świętym - czasami był bystry i porywczy. Ale nigdy nie wstydził się powiedzieć uczniowi w każdym wieku: "Przepraszam, myliłem się, byłem podekscytowany". Czasami obawiał się, ale częściej - kochał. Miał przydomek "Słoń". Duży, w okularach wyglądał jak Pierre Bezukhov. Nie pamiętam, aby przeoczył przynajmniej jeden wieczór szkolny lub spotkanie w klubie, przynajmniej jeden konkurs lub zawody. Kiedy się pojawił, oczy dzieci rozjaśniły się i szczęśliwy szept przebiegł przez szeregi: "Słoń przybył". Chłopcy-sportowcy malowali na swoich słonich t-shirtach i napisali: "Słoń". Giennadij Nikołajewicz wiedział o swoim ksywce i nie poczuł się urażony. I, moim zdaniem, był nawet dumny.

Raport z jego śmierci bolał pod prysznicem. Nie byłem wtedy w Krasnojarsku. Niech ziemia spoczywa w pokoju, a każda pamięć żyje w sercach tych, którzy z nim pracowali, którzy uczyli się w jego szkole. Chcę wyrazić głęboką wdzięczność dla Ludmiły Michajłowny Gurtovy, mojej pierwszej dyrekcji szkoły. Wiele mnie nauczyła. Nie mogę nie wspomnieć o innym entuzjaście szkolnego biznesu - Lidii Aleksandrowicz Golubińskiej. Ten, kto dosłownie tryskał nowymi pomysłami!

Dziękuję wszystkim moim uczniom, których pamiętam i kocham, z którymi dziś jeszcze jestem w komunikacji. W tym roku moja klasa świętowała czterdziestą rocznicę premiery. Jak zwykle, przyszli razem. Kiedy je wziąłem, mieli 12 lat i miałem 24 lata. To moje pierwsze wydawnictwo, jako pierwsza miłość, bardzo droga i niezapomniana.

W 1978 roku mój mąż zdobył mieszkanie na Litwie przy budowie elektrowni jądrowej Ignalina, zadeklarowanej przez ogólnouniwersytecki szok budowlany Komsomołu. Poszliśmy do innego miasta, a szkoła wyprowadziła mnie ze 102. Stałem się starszy, bardziej doświadczony, mądrzejszy ... I było już 36 lat. I pamiętam moich uczniów i kolegów jako niezwykłych, absolutnie pięknych. Jak chcesz nazwać wszystkie nazwiska, ale nie ma takiej możliwości! Nadal powiem jedno imię. Chcę przywitać się z moim przyjacielem (ta przyjaźń ma więcej niż 40 lat): "Galochka Kazanskaya! Kocham cię!"

I za kilka lat Związek Radziecki zniknął, a my nieświadomie okazaliśmy się obcokrajowcami, zupełnie nie mile widziani w tym kraju. Stacja została zamknięta, co, moim zdaniem, już żałuję, ale wszystko jest bezpowrotnie utracone. Wszyscy odeszli, gdzie tylko się dało. I bez pieniędzy i bez mieszkania, gdzie pójdziesz? Brat mego męża przysłał do nas telefon ze Stanów Zjednoczonych Ameryki. Więc wylądowaliśmy za granicą w USA.

Ameryka jest krajem emigrantów: tutaj jest prawdziwy koktajl przedstawicieli różnych krajów. Ludzie w Ameryce są ogólnie otwarci, przyjaźni, przyjaźni i ufni. Chociaż, podobnie jak w każdym innym kraju, w USA, są różne. Często słyszałem zwroty jak: „spiritless Ameryka”, „Co mogą zrobić?”, „Aby zachęcić do siebie w Stanach Zjednoczonych najzdolniejsi z naszych ludzi i radości.” Cóż za niewybaczalne nieporozumienie dotyczące Stanów Zjednoczonych Ameryki! Ale wszystko jest bardzo proste. Ludzie podróżowali i pojechać do Ameryki, ponieważ nie mają warunków do ujawniania talentów w kraju, nie dostaniesz możliwość zastosowania tych talentów, aby realizować swoje odkrycia. Ameryka daje im to wszystko: po prostu się pokazujesz. Ameryka to piękny kraj. Uwierzcie mi, tutaj w Stanach Zjednoczonych są niezliczone biblioteki i muzea, piękna literatura; w każdym, nawet w najmniejszym mieście w USA jest orkiestra symfoniczna. Ludzie w Ameryce nie słuchają koncertu, w którym śpiewają pod "sklejką". Oto nasi śpiewacy i opuścili dom w USA ...

Mieszkam w Ameryce w pięknym mieście Chicago, w ładnym mieszkaniu. Moje doświadczenie zawodowe wynosi ponad 33 lata, ale w Stanach Zjednoczonych nie przepracowałem ani jednego dnia. W Ameryce moje dzieci żyją i pracują, dorastają moje wnuki, które, nawiasem mówiąc, są doskonałe, bez akcentu mówią po rosyjsku. Mam wielu przyjaciół tutaj w Stanach Zjednoczonych. Są nawet studenci. Uczę ich tutaj w języku rosyjskim w USA. I cieszę się, że ich rodzice mówią o mojej pracy: "Super!" 24 godziny na dobę w Stanach Zjednoczonych, słucham radia po rosyjsku, oglądam rosyjską telewizję. Mówię, piszę wiersze i bajki, czytam i widzę sny po rosyjsku. To jest ten kraj - Ameryka.

Wszystkim, którzy znają i pamiętają nas, wielkie pozdrowienie z Ameryki. Bądź zdrowy, szczęśliwy, udany! I niech zawsze i przy odrobinie szczęścia! Szczęśliwa przyszłość dla was wszystkich i waszych dzieci, waszych wnuków, waszego miasta i waszego kraju! Obejmuję was wszystkich, pamiętam i kocham was.